Gisteravond ben ik samen met o.a. ~Liesaa naar Het huis van de poëzie geweest, "de enige live poëziebloemlezing waar je zelf doorheen kunt lopen". Een mooi concept dus, hoewel je op die manier natuurlijk minder kunt zien dan je zou willen. Ik wist waarvoor ik kwam: Bart Moeyaert. Maar er was zoveel te zien, en ik vind het jammer dat ik bijvoorbeeld niet naar de donkere kamer ben geweest (poëzie in het donker, bijzonder toch?) en dat ik Remco Campert niet heb gehoord.
Maar wat ik wel heb gezien en gehoord was heel erg mooi. In een grote zaal heb ik Bart Moeyaert een paar gedichten horen voordragen (grappig hoe het toch altijd net iets anders klinkt dan hoe het in je hoofd zit), gelachen om de humor van Hans Dorrestijn en met interesse geluisterd naar mensen die ik nog niet kende: Marcel Möring en Kate Foley.
Later in een iets kleinere zaal naar Ramsey Nasr geluisterd, die geweldig kan voordragen. Voor degenen die hem niet kennen: hij is onze "dichter des vaderlands". Zijn gedicht "Ik wou dat ik twee burgers was, dan kon ik samenleven" die hij heeft geschreven als soort van auditie voor deze rol is dan ook prachtig en het lezen (en/of luisteren, er staat wel een voordracht op youtube) waard.
Alvast op tijd naar de kamer gegaan waar Bart Moeyaert zou komen. Dit was een gewone hotelkamer, wat een aparte maar prettige, knusse sfeer gaf. Er lagen ook gewoon mensen op het bed te luisteren, heel anders dan bij een gewone lezing dus... we waren toevallig nog op tijd om degene ervoor te horen, dit was Rozalie Hirs. Ik kende haar niet, maar was blij verrast: ze heeft ontzettend mooi werk, en sommige gedichten voelden echt precies als hoe ik graag zou willen schrijven!
Daarna kwam dus Bart Moeyaert. Altijd gek om iemand die je zo bewondert ineens van dichtbij mee te maken. Letterlijk dit keer, want vanwege de kleine kamer stond hij op ongeveer een halve meter afstand. Tot mijn verassing begon hij niet zijn gedichten voor te dragen, wat natuurlijk mooi zou zijn geweest, maar deze ken ik allemaal al. Hij begon vanuit het niets een verhaal te vertellen, zo'n beetje zijn levensverhaal eigenlijk, in elk geval veel over zijn jeugd. Het was zo mooi; hij kan prachtig vertellen, grappig en ontroerend, en heeft een fijne stem om naar te luisteren. Maar het verhaal opzich was ook gewoon heel mooi. Omdat het wel een verhaal was, maar toch heel erg persoonlijk, en het leerde me om sommige van zijn gedichten beter te begrijpen. Ook vertelde hij iets heel moois over hoe hij, toen hij leerde schrijven, woorden eigenlijk gewoon als tekeningen zag, en ik heb eigenlijk nooit beseft dat daar ook gewoon heel weinig verschil tussen zit.
Toen hij uitverteld was heb ik het (na aangemoedigd te zijn door Lisa) aangedurfd om mijn gedicht "Inspiratiebron" aan hem te geven. Hij las hem vluchtig en herkende meteen dat ik stukjes uit zijn gedichten had geciteerd. Volgens mij was hij er wel blij mee, en ik ben sowieso voor mezelf blij dat ik het gegeven heb: zowel omdat ik dat graag wilde als omdat ik mezelf weer even overwonnen heb qua verlegenheid.
Omdat het toch al vrij laat was zijn Lisa en ik toen naar huis gegaan. Maar het was echt een heel mooie avond geweest. Er gingen echt allerlei fragmenten van gedichten en losse woorden door mijn hoofd heen en dat was heel raar en een beetje vermoeiend, maar ook heel fijn en ik heb daarna heerlijk kunnen slapen.
Ik begin steeds meer van poëzie te houden. Ik begin te houden van gedichten die ik niet meteen kan doorzien, van stijlen waar ik op het eerste gezicht zelf niet graag in zou schrijven, van bijna alles wat maar woorden heeft. En sinds gisteravond weet ik dat ik dus ook van gesproken poëzie houd. Vroeger dacht ik van niet. En inderdaad, soms kan het moeilijk zijn je aandacht ergens bij te houden, of irritant dat je niet zelf je leestempo kan bepalen en niet even terug kunt lezen. Soms mis je daardoor het overzicht en ben je aan het eind van het gedicht het begin weer vergeten. Soms zou ik inderdaad liever het gewoon in woorden op papier zien staan, omdat je dan ook nog iets kunt doen met hoe je het opschrijft en zelf kunt bepalen hoe je het leest. Maar gisteren heb ik ontdekt een goede dichter door zijn gedichten voor te dragen er ook echt een extra dimensie aan kan geven.
Ik heb gewoon een hele bijzondere avond gehad en dat wilde ik graag even delen